• Bij de besloten crematie van ons ere-lid Ben Jeuken, sprak Frank Orth, namens Trekvogels, hij vertelde over zijn beleving met Ben.

     

     Beste Ben.

    We schrijven dit om je te bedanken voor alles wat je onze club gegeven hebt tijdens jouw lange aardse bestaan.

    Een bestaan dat een diepe indrukwekkende levensspoor heeft achtergelaten van 82 jaren lang, dat begon in de Vlierestraat te Nijmegen op dinsdag 12 april 1938. Een levensspoor, een soort weg met allerlei plaatsnaambordjes, maar in jouw geval, met allerlei gebeurtenisbordjes. Je jeugd, je privéleven met zijn ups en downs, de marine, de post, het voetbal en dan met name dat groenzwarte voetbalvolkje daar hoog op die mooie Kwakkenberg……. vv Trekvogels.

    Ben….. vv Trekvogels. 

    Een club waarvan jij op 1 maart 1962 lid werd.

    Het was al snel duidelijk dat jij geenszins van plan was om een gewoon lid te zijn, maar iemand die zou meewerken om deze club in de vaart der volkeren mee te laten varen. Niets was jou te veel om op vele terreinen je in te zetten als vrijwilliger.

    Later werden dit vooral verantwoordelijke functies. 

    Zoals….

    •   Jeugdleider dat je o.a. naar het verre Boedapest bracht.
    •   Scheidsrechter, om de orde te handhaven op het veld.
    •   Bij storm, regen, sneeuw, hagel & vorst in de vroege ochtend velden controleren als consul van Trekvogels.
    •   Wedstrijdschema’s maken en scheidsrechters regelen als functionaris wedstrijdsecretaris,
    •   Verslagen typen en vouwen van het clubblad Vogelvlucht.
    •   Algemeen secretaris.
    •   En natuurlijk het hoogste ambt, voorzitter.

     Bestuursvergaderingen werden traditioneel afgesloten met het nuttige van enige goudgele vochtige versnaperingen, wat gepaard ging met nog een uurtje slap ouwehoeren aan de bar in het clubhuis. 

    Eind jaren negentig kreeg de schrijven van dit stuk te maken met jou. Oorzaak was het feit dat na het debacle van een vorige voorzitter, jij vond dat ik deze functie op mij moest nemen. Samen met velen anderen, begonnen we aan een mooie periode voor de vereniging. Een zeer grote opgave dat voor ons lag, was het behoud van Trekvogels op de Kwakkenberg. Na 2,5 jaar onderhandelen met de gemeente en sv Orion, werd dit doel bereikt. Sterker nog, met aansluitend nog een half jaar intensief overleg kreeg Trekvogels zijn eerste kunstgrasveld met verlichting.

    Ondertussen had jij na het vertrek van Marcel Stensen, het wedstrijdsecretariaat overgenomen. Niet veel later kwam daar het algemeen secretariaat bij door het afscheid van Peter Kersten senior. Naast mijn voorzitterschap, had ik (en nog steeds) grote liefde voor het seniorenvoetbal. Ondanks dat ik op dit terrein niet op ieders steun kon rekenen binnen de club, was dit gelukkig wel het geval bij ledenadministrateur Jo Michels en jij. Toen ik aan deze klus begon telde de vereniging 500 leden. Aan het einde van mijn bestuurlijke periode had de club iets meer dan 1000 leden, wat nog steeds het geval is.

    Dit had ik zonder jouw steun nooit bereikt.

     In deze tijd had Trekvogels twee seizoenen lang een Zaterdag 1.Met z’n tweeën gaven we bij elke uitwedstrijd namens het bestuur, acte de pressant. Veel van deze clubs lagen in de zogenoemde zwarte kousengemeenschappen.

    Jij presteerde het altijd weer tijdens de rust in menig bestuurskamer een vlijmscherpe opmerking te maken wat mij schuddebuikend tot lachen bracht.

     Dat lukte jou ook tijdens een bezoek aan het bestuur van Millingen.Deze meeting ging over de finale van de nacompetitie voor promotie naar de 3e klasse. Toen de secretaris van Millingen het punt “orderbewaking” en de invulling daarvan ter tafel bracht, gaf jij gelijk aan dat bemanning door Trekvogels geen probleem zou zijn…… Paul Bons en hup…. daar ging mijn buik weer.

     

    Verder was jij zeer vaak te vinden in het clubhuis, donderdag ’s avonds aan de tafel van NIKS. Een groep eigenwijze clubmannen met een lange staat van dienst, die het onderling altijd oneens waren over alles en iedereen van zowel binnen als buiten de vereniging.De emoties liepen dan ook vaak hoog op. Maar de aanvoer van vele prentcilinders met een inhoud van 5%, bracht dan weer rust in de tent.

    Ook een rol die jou op het lijf was geschreven, was de jaarlijkse binnenkomst van de Goedheiligman uit Spanje tijdens het Sinterklaasavondje van de selectie. Het was dan altijd overduidelijk dat ook in Spanje de Bokma altijd koud stond.

    Een favoriete bezigheid was ook het omroepen tijdens de thuiswedstrijden van het eerste elftal. Vooral tijdens de rust bulkte jouw stem door de speakers: Hallo snotjongen, uit dat doel met die ballen…. En ook jij ROOIE (verwijzend naar Patrick Thomassen).

     Zo zou ik nog wel even door kunnen gaan.Voor alles wat jij gedaan hebt werd jij terecht op clubniveau geridderd. In februari 2002 werd jij erelid van vv Trekvogels. Trekvogels is altijd “spaarzaam” geweest m.b.t. persoonsverering. Zo zijn er vrijwel geen foto’s in het clubhuis te vinden van zeer bekende leden zoals ereleden etc. Leo Mulders en Dhr. G. de Kluijs, eerste penningmeester van de vereniging en in het verleden dhr. Schot, uitgezonderd. Ik ben dan ook van mening dat een herinnering van jouw in de vorm van een foto zeker op zijn plaats zou zijn. 

    Ben, enkele jaren geleden begon je aan het laatste klusje als vrijwilliger dat helaas niet door ging. Je vroeg Jo Michels en mij om samen een jubilarisavond te organiseren te ere van het 70 jaar lidmaatschap van Theo van Megen. 70 jaar lid, de eerste in het bestaan van de club. Toen we alles rond hadden, bleek een overleg met het bestuur van VOOR het huidige bestuur, een jubilaris te ver. Men was niet echt bereid om mee te werken aan deze avond. Na jouw uitgesproken mening op een zeer duidelijke wijze gezegd te hebben, gaf jij geen vervolg meer aan het organiseren van deze avond. Sterker nog, op het gebied van vrijwilligerswerk werd het stil. Je beperkte je tot bezoeken aan wedstrijden van het eerste elftal.

    Vandaag (28 mei 2020) een week geleden eindigde dit levensspoor op de broerdijk in Nijmegen oost.

    We kunnen en mogen niet anders zeggen en concluderen dan dat we met grote dankbaarheid hebben genoten van jouw inzet, humor, plichtsbesef en alles wat je voor onze club gepresteerd hebt.

    Denkbeeldig geven we jouw de voorzittershamer mee naar waar je nu naar toe gaat zodat later, als wij er ook allemaal weer zijn, het een vervolg krijgt.

    Ben…. Zoals Koen Lensen, speler van het 1e elftal, opmerkte na het bekend worden van jouw afscheid…….

    ……..Oei heftig, een icoon van de club is gegaan.